By 
Tarihin derinliklerinde, insanlığın erken dönem hafızasında, Yücelik ile karanlık arasında kurulmuş bir köprü gibi bir fikir vardır. Bu fikrin sahiplerinden biri de Türk’tür. Onun kadim düşüncesinde, dünyaya gelme sebebi bir tesadüf değil, bir misyondu. Çünkü Türk, sadece yaşamak için değil, onu yaşatmak ve düzeni kurmak için varis olmak için var olduğunu biliyordu.
Kadim Türk’ün kalbinde büyük bir ses vardı:
“Yeryüzünde hakikati tesis etmek, düzeni korumak bizim görevimizdir.”
Bu cümle, mitlerin ötesinden gelmiyor; bu, Türk anlayışının kendine verdiği cevaptır. Her millet kendine bir rol tanımlar: kimisi ticaret için, kimisi zenginlik için, kimisi egemenlik için yaratılmış gibi davranır. Türk ise, adalet kavramını manevi coğrafyasının merkezine yerleştirmiştir. Otoritesini, gücünü ve silahlarını bu kavrama tabi kılmıştır.
Türk için gücün kendisi kutsal değildi; kutsal olan gücün kullanımıydı.
Orhun-Yenisey taşlarındaki o ünlü sözler: ‘’Gündüzleri oturmadım, geceleri uykusuz kaldım; Türk halkı için çalıştım, Tanrı böyle emretti”- bir hükümdarın övünmesi değil, bir halkın kendi varoluşunun manifestosudur. Bu taşların diliyle Türkler dünyaya şunu ilan ettiler:
‘’Adalet tahtımızdır, Tanrı’ın emri rehberimizdir.
Türk, kendisini yeryüzünde Tanrı’ın egemenliğinin halefi olarak görüyordu.
Bu, ilahi tevazu ve ilahi sorumluluğun nadir ve uyumlu bir birleşimiydi.
Türk ne Tanrı’yı kendine indirdi ne de kendini Tanrı’ya yükseltti; sadece Tanrı tarafından yaratılan düzenin koruyucusu olmayı kabul etti.
Ruhtan düşen bir miras
Ama zaman, her imparatorluğun hafızasına dokunan bir rüzgar gibi esti. Ve yüce fikirler bazen tozla, bazen ihmalle, bazen de batıl inançla örtüldü.
Bir zamanlar Tanrı’nın iradesine sığınarak yükselmeyi ve yaratmayı arayan insan, şimdi kaderine sığınmaya ve beklemeye başladı. Düzeni korumak için ayağa kalkan ruh, ansızın fanatik bir Alkış’a dönüştü.
Bu değişimin en trajik yönü, insanın kendisine verilen gücü başkasına teslim ederken Tanrı’ya yaklaştığını düşünmesidir. Oysa eski Türk Tanrısı insana cesaret, azim ve irade vermişti.
O Tanrı “elini uzat ve pay iste” demedi;
“Kollarını sıva ve kendi düzenini kur” dedi.
Gerçek Türklük asla pasiflik değil, tam tersi sorumluluktur.
Eğer dünyada adalet ihlal edilirse,
Eğer zulüm gerçeğe yenik düşerse,
Eğer düzen çöker ve kaosa dönüşürse –
o zaman Türk, görevinden geri adım atmış, kendinden ödün vermiştir.
Çünkü tarihte, düzen bozulduğunda onu yeniden kuranlar her zaman ya peygamberler, ya bilge kişiler ya da kendilerini Tanrı’nın düzenine adamış halklar olmuştur. Türk te onlardan biridir.
Türkün Yeniden Uyandığı An
Bugün dünya yeniden sınanıyor. Gücün anlamı değişmiş durumda, sınırlar ortadan kalktı ve sözlerin ağırlığı anlamını yitirdi. Tüm bunların arka planında, Türk ruhuna yeniden çağrı yapılıyor – çünkü tarihte bazı milletlerin uykularından uyanıp dünyaya yön vermesi gereken anlar vardır.
O yüzden ‘‘Türk’’ artık sadece bir coğrafyanın adı değil; bir sorumluluk felsefesidir.
Bu felsefeyi kaybettiğimiz gün, gücümüzün anlamı kaybolur;
ve onu hatırladığımız gün, gücümüz yeniden büyüklüğe dönüşür.
Türk milleti yükseldiğinde, sadece kendini yükseltmekle kalmaz – çevresine ışık tutar.
Çünkü Türkün yükselişi sadece ekonomik, askeri ve siyasi bir yükseliş değildir; aynı zamanda adaletin yükselişidir.
Ve belki de bugün Türk’e çağrı şudur:
“Yeryüzünde düzen bozulduysa, onu yeniden kurmak sizin görevinizdir.”
Hakikat terazisinde bir milletin ağırlığı askerleriyle değil, adaletiyle ölçülür.
Türk, bu terazide sık sık ağır basmıştır.
İşte bu yüzden Türk’ün görevi asla bitmez; zamanın ruhu değişse bile, bu görev asla sarsılmaz.
Sonuç: Ebedi Borç
Türk köklerine dönerken, taş yazıtların sesi yeniden duyulur.
Orada söylenen her söz bugün de geçerliliğini koruyor.
Çünkü hakikat ve düzen zamanla değişmez – değerleri ebedidir.
Türk’ün görevi de böyledir:
Hakikati tesis etmek,
adaleti korumak,
düzeni yaratmak.
Bu geçmişin görkemli bir hatırası değil, bu, aynı zamanda geleceğe açılan kapının anahtarıdır.
Türk bu görevi hatırladığı gün, dünya biraz daha iyi, biraz daha aydınlık olacaktır.
Çünkü Türk’ün tarihten, Tanrı’dan ve vicdanından gelen bir görevi vardır: düzenin koruyucusu olmak.
Düzgün Atalı
Araştırmacı Yazar
