Tarih çoğu zaman kazananlar tarafından yazılır. Kaybedenlerin hikâyeleri ise toprağın altında kalır — mezar taşlarının gölgesinde, unutulmuş belgelerin tozlu sayfalarında, bir ninenin yarım kalmış hatırasında… Ama gerçek ölmez. Sadece sessizleşir. Zamanı geldiğinde yeniden konuşmaya başlar.
Bizim gerçeğimizin adı Töre’dir.
Töre, bir ulusun düşünce düzeninin bütünlüğüdür. Geçmişten gelen akıl ile geleceği gören yeni bakışın birleştiği yerdir. Aklın iki işleyiş biçimi vardır: toplumsal ve bireysel.
Toplumsal olan hafızaya dayanır — köklüdür, sağlamdır, korur ve birleştirir.
Bireysel olan ise arar — sorgular, sınırları aşar ve yeniyi yaratır.
Töre, bu iki dalgayı birleştiren bağdır.
O sadece kurallar bütünü değildir. O, bir toplumun duygularının, seçimlerinin, davranışlarının ve düşüncelerinin görünmeyen düzenidir. İnsanları tek tek değil, bir bütün olarak yaşatan iç dengedir. Ve insana “Ben kimim?” sorusunun cevabını veren şeydir.
Yurdunu kaybeden yaşayabilir. Aç, susuz, zorluk içinde insan dayanır. Ama Töresini kaybeden bir toplum dayanamaz — çünkü yönünü kaybeder. Yönünü kaybeden ise er ya da geç ya başkasına boyun eğer ya da kendi içinde dağılır.
Bugün gördüğümüz manzara da tam olarak budur.
Aile bağları zayıflıyor, akrabalık çözülüyor. Büyüklerin sözü eski ağırlığını yitiriyor, saygı azalıyor. Dil, yabancı kelimelerin baskısı altında kimliğini kaybediyor. İnsan kendinden utanıyor, başkasını taklit ediyor, özgüven azalıyor. Gençler ise gerçek hayattan uzaklaşıp yapay dünyalara sığınıyor…
Bu sadece bir değişim değildir. Bu, düzenin aşınmasıdır.
Toplumsal çürüme işte böyle başlar.
Çünkü boşluk varsa mutlaka bir şey gelip onu doldurur. Eğer o boşluğu kendi değerlerinle doldurmazsan, başkasının değerleri gelir yerleşir. Yaşam biçimini kendin kurmazsan, başkasının kurduğu sistemde yaşamaya mecbur kalırsın.
Bugün Batı medyası ve sineması sadece görüntü üretmiyor. Duygu üretiyor, inançları değiştiriyor, düşünce kalıpları oluşturuyor. İnsanlara neyi seveceğini, neden utanacağını, nasıl yaşayacağını “öğretiyor.”
Bu, yumuşak güçtür — sessiz ama derin işleyen bir güç.
Sonuçta ortaya çıkan insan tipi gariptir: Yaşıyor ama yönü yok; konuşuyor ama dili kendine ait değil; bakıyor ama görmüyor.
İnsan sadece yaşayan bir varlık değildir. İnsan, anlam kuran bir varlıktır.
O anlam ise Töre’den doğar.
Töre, Türk kimliğinin mayasıdır. Geçmişten kalan bir alışkanlık değil, geleceği kuracak bir güçtür. Türk, Töre’den çıkabilir ama Töre Türk’ten çıkmaz. Çünkü Töre insanın içindedir. Onun Tanrı ile kurduğu kutsal bağdır.
Bu bağ zayıfladığında insan kendini kaybeder. Güçlendiğinde ise insan özüne döner.
Özüne dönen toplum güçlenir.
Çünkü Töre parçalamaz — birleştirir. Boyları, soyları, farklılıkları bir düzen altında toplar. Ayrılıkları yok etmez, onları anlamlı bir bütünlüğe dönüştürür. Boşlukları doldurur, yön verir, güç üretir.
Bugün bize gereken şey geçmişe dönmek değildir.
Kendimize dönmektir.
Düşünmek istiyorsak kendi dilimizle düşünmeliyiz. Kendi sözümüzü üretmeden kendi dünyamızı kuramayız. Bu yüzden yeni bir düşünce sözlüğüne ihtiyacımız var. Araştırmada, üretimde, bilgide kullanacağımız kendi kavramlarımıza.
Çünkü başkasının diliyle düşünen, başkasının dünyasında yaşar.
“Çölçü” bu anlamda sadece bir isim değildir. Bu bir yön arayışıdır. Töre’ye dayanan, değer üreten, çağdaş düşünceyi millî hafıza ile birleştiren bir akımdır.
Amacı geçmişe sığınmak değil — geçmişin gücüyle geleceği kurmaktır.
Artık biliyoruz: Unuttukça zayıfladık. Uzaklaştıkça parçalandık.
Şimdi ise bir seçim noktasındayız.
Ya boşlukları başkaları dolduracak, ya da biz kendi düzenimizi yeniden kuracağız.
Töre varsa yön vardır.
Yön varsa gelecek vardır.
Ve bir toplum yönünü bulduğunda, artık onu kimse durduramaz.
Elten TÖRECİ
“Çölçü Birliği” Kurucusu
By 
